คำถามหนึ่งที่ผมคิดกับตัวเองอยู่เสมอคือ
หน้าที่ของผู้แทนคืออะไร

แน่นอน งานหลักของเราคือทำงานในสภา
พิจารณางบประมาณ ออกข้อบัญญัติ ตรวจสอบ และผลักดันนโยบายให้เกิดผลจริง
นี่คือความรับผิดชอบโดยตรงที่ประชาชนมอบหมายให้เรา
และผมทำหน้าที่นี้เต็มความสามารถเสมอ

แต่ในเวลาเดียวกัน
ผมก็ถามตัวเองอีกมุมหนึ่งว่า

คำว่า “ผู้แทน”
ควรมีขอบเขตเพียงแค่ไหน

วันนี้ผมไปร่วมงานศพของครอบครัวลูกบ้านในบางรัก
ผมไม่ได้ไปเพราะมีกฎหมายบังคับ
ไม่ได้ไปเพราะระเบียบกำหนด
และไม่ได้ไปเพราะคาดหวังอะไรกลับมา

ผมไปเพราะเขาเชิญ

และสำหรับผม การเชิญนั้นคือการให้เกียรติ

การที่ใครสักคนเปิดพื้นที่ชีวิตของเขา
ไม่ว่าจะเป็นวันที่มีความสุขที่สุด
หรือวันที่สูญเสียมากที่สุด
แล้วเชิญเราเข้าไปอยู่ตรงนั้น

มันไม่ใช่เรื่องเล็ก

บางงานมีคนไม่กี่คน
บางงานมีคนจำนวนมาก
แต่หลักคิดของผมเหมือนเดิม

ถ้าไม่ติดภารกิจสำคัญ
ผมจะพยายามไปอยู่ตรงนั้น

ไม่ใช่เพื่อภาพ
ไม่ใช่เพื่อคำชม

แต่เพื่อบอกเขาว่า

“ผมยังอยู่ตรงนี้นะ”

ผมเชื่อว่าการดูแลประชาชน
ไม่ได้มีแค่ถนน ไฟฟ้า ท่อระบายน้ำ หรือโครงการพัฒนาเมือง
สิ่งเหล่านั้นสำคัญ และผมทำเต็มที่เสมอ

แต่ชีวิตของคน
ไม่ได้มีแค่โครงสร้างพื้นฐาน

ชีวิตมีครอบครัว
มีความสุข
มีความทุกข์
และมีวันที่ต้องการใครสักคนยืนอยู่ข้างๆ

ผมอาจแก้ปัญหาทุกอย่างไม่ได้ในทันที
แต่ผมเลือกที่จะไม่หายไปจากช่วงเวลาสำคัญของคนในพื้นที่

สำหรับผม
การเป็นผู้นำ
ไม่ใช่แค่การพูดเรื่องอนาคต
แต่คือการรักษาความสัมพันธ์ในปัจจุบันให้แข็งแรง

หน้าที่ในสภา ผมทำเต็มที่
แต่หัวใจของการเป็นผู้แทน
ผมอยากให้มันไปไกลกว่านั้น

ทั้งหมดนี้เป็นเพียงมุมมองและหลักคิดส่วนตัวของผมเท่านั้น

ผมเชื่อว่าแต่ละคนมีวิธีทำหน้าที่ผู้แทนในแบบของตัวเอง
และทุกแนวทางล้วนมีคุณค่า หากทำด้วยความตั้งใจและความรับผิดชอบต่อประชาชนครับ